Eigenlijk was het de bedoeling dat dit verslag op mijn eigen weblog zou verschijnen. Maar doordat Weblog.nl er inmiddels al 5 dagen uit ligt was dit niet mogelijk. Maar gelukkig heb ik ook nog een blog hier bij Laser Radio.

Het duurde even vier jaar, maar gisteravond waren Arcade Fire na lange afwezigheid weer eens eindelijk in Nederland. Net als vier jaar geleden (waar ik toen overigens niet bij ben geweest, want gisteravond was voor mij de eerste keer dat in Arcade Fire live heb meegemaakt) voor een concert in een uitverkochte Heineken Music Hall. Met hun laatste album The Suburbs zijn ze inmiddels groter geworden dan vier jaar geleden (al werden ze toen met het album Neon Bible ook de hemel in geprezen).

Als voorprogramma kwam voor Arcade Fire de band Austra eerst op. Een synthpop bandje dat net als Arcade Fire ook uit Canada afkomstig is. Als support act vond ik ze best aardig. Een beetje in dezelfde stijl als Bat For Lashes en Florence + the Machine.

Het duurde niet eens zo heel lang na Austra voordat Arcade Fire begon. Hun optreden begon met een trailer op het videoscherm boven het podium van de cultfilm Over The Edge uit 1979. Wie de filmt kent begreep waarom, want de film heeft een soortgelijk thema als album The Suburbs. Daarna kwamen ze op en begonnen met hun meest toepasselijke opener: Ready To Start. Meteen een strak begin. En dat bleef zo bij de daarop volgende nummers Keep The Car Running, Neighborhood #2 (Laika) en No Cars Go. Zanger Win Butler was in topvorm en vroeg aan het begin de mensen op de tribune om op te gaan staan. Na No Cars Go volgde er een blokje van 3 songs die werden gezongen door zijn vrouw Régine Chassagne: Haïti, Sprawl II (Mountains Beyond Mountains) en Empty Room. Vooral Sprawl II (Mauntains Beyond Mountains) vond ik een hoogtepunt. Verrassend dat ze dat nummer al vroeg in hun set deden, omdat dit bij andere concerten uit deze tour als afsluiter werd gedaan. Een paar jaar geleden liet de stem van Régine wat te wensen over, maar deze avond zong ze mooi. Na Empty Room nam Win Butler het weer over met Rococo. Dat nummer vond ik vorig jaar één van de mindere nummers van The Suburbs, maar live kwam het goed uit de verf. Tijdens het nummer The Suburbs verscheen op het videoscherm beelden van de Scenes from the Suburbs van Spike Jonze wat een heel mooi effect had. Na deze twee rustige nummers werd er weer wat gas bij gegeven met Month Of May. Van hun eerste album Funeral uit 2004 kwamen daarna nog Rebellion (Lies), Neighborhood #1 (Tunnels) en Neighborhood #3 (Power Out). Tussen de laatste twee nummers zat dan nog hun inmiddels bekendste nummer We Used To Wait. Daarna volgde de toegift van twee nummers die niet konden ontbreken: Intervention en Wake Up. Beiden perfecte afsluiters die bijna klassiekers zijn geworden.

Slechts anderhalf uur duurde hun optreden. Het had van nog wel iets van 2 nummers langer mogen duren. Van hun laatste album had ik bijvoorbeeld best graag City With No Children of Suburban War live gehoord. Teleursteld? Nee, dat zeker niet. Want het was een anderhalf uur wat je niet had willen missen. Een show die perfect in elkaar zat zonder dieptepunten. Als Arcade Fire doorblijft groeien per album kan het nog wel eens een stadion act gaan worden. Misschien klinkt dat overdreven, maar hun gestroomlijnde show leent er zich inmiddels perfect voor.