Ik kwam thuis uit mijn werk. Vol adrenaline van de fietstocht, 12 km tegenwind. Thuis is het gezellig, ik zie door de achterdeur onze oudste bezig met het avondeten. Ik stuiter naar binnen, hang mijn jas op en tegelijkertijd klets ik oudste de oren van het hoofd, bekijk de post en zet het koffiezetapparaat aan. Hoezo, multitasking? En dan komt Lief thuis. Hij geeft me een kus, kijkt me aan en zegt: heb je het al gehoord van Pim? Ik vraag wat hij bedoelt, en dan komt zijn antwoord hard aan: Pim Koopman, de drummer van Kayak, is overleden gisteren. Ik voel de grond onder mijn voeten deinen, als versteend kijk ik mijn Lief aan. Drie weken geleden stonden Oudste en ik nog vooraan bij een concert van Kayak, als prachtige afsluiter van een Somsmoeder-DochterDag. Ze was diep onder de indruk geweest van het concert en Pims drumkunsten, vergeleek het met haar eigen pogingen bij de muzieklessen op school. Het was haar opgevallen dat er een scherm om het drumstel stond en we grapten dat dat was voor als hij het verkeerd deed, als er dan vanuit het publiek met tomaten gegooid werd kreeg hij ze niet in zijn gezicht. En die Pim, die ik al bij zoveel concerten tekeer heb zien gaan, die is er niet meer. Onvoorstelbaar.

Ik ga achter de computer zitten en ontdek een voorzichtig mailtje van een Lasercollega, die wel weet hoeveel (de muziek van) Kayak voor me betekent. Ook op de site van Kayak is het te vinden, en met een brok in mijn keel lees ik hun persbericht.  Over een uur begint mijn uitzending en ik ben nog steeds verstijfd. Dat ik er aandacht aan ga besteden lijkt me duidelijk - maar het hoe en wat weet ik nu nog niet. Wat moet dit verschrikkelijk zijn voor zijn naasten, familie, vrienden, de bandleden van Kayak. Ik wens ze héél veel sterkte toe. Hoop dat ze zich gedragen voelen door allen die met hen meeleven. Pim, bedankt voor alle fijne Kayak-herinneringen...